کانون ایرانیان ویکتوریا
کانون ایرانیان ویکتوریا

ایجاد ارتباط برای پرورش فرهنگ

فرهنگ از راه زبان، روایت‌های مشترک، آفرینش هنری و پیوند میان نسل‌ها زنده می‌ماند. کانون ایرانیان ویکتوریا کمک می‌کند فرهنگ ایرانی در جامعه چندفرهنگی ویکتوریا دیده شود، پذیرای همگان باشد و با زندگی امروز ارتباط داشته باشد.

فرهنگ با به‌اشتراک‌گذاشتن زنده می‌ماند

هویت فرهنگی در جزئیات زندگی روزمره جریان دارد: زبان فارسی، داستان‌ها و شعر، موسیقی، خوراک، آیین‌ها، هنر و شیوه‌هایی که خانواده‌ها از یکدیگر مراقبت می‌کنند. این میراث مردم را به ریشه‌هایشان پیوند می‌دهد و به نسل‌های جوان نقطه‌ای برای شناخت و بازتعریف هویت خود می‌بخشد.

فرهنگ پدیده‌ای ایستا نیست. هنگامی رشد می‌کند که تجربه‌های گوناگون منطقه‌ای، نسلی و فردی ایرانیان با زندگی در ویکتوریا در گفت‌وگو قرار گیرد. کانون ایرانیان ویکتوریا از فضاهایی پشتیبانی می‌کند که این تبادل در آن‌ها با کنجکاوی و احترام انجام شود.

آنچه می‌خواهیم پرورش دهیم

۰۱

زبان فارسی و روایت‌گری

تشویق افراد در همه سنین به گفت‌وگو، خواندن و روایت کردن تا واژه‌ها، خاطره‌ها و ادبیات میان نسل‌ها منتقل شود.

۰۲

جشن‌ها و بیان خلاق

فراهم کردن فضا برای لذت بردن و بازآفرینی جمعی جشن‌ها، موسیقی، هنرهای تجسمی، خوراک و آیین‌های اجتماعی.

۰۳

یادگیری میان‌نسلی

ایجاد فرصت برای تبادل دانش میان نسل‌ها، پرسیدن و ساختن فرهنگی که نسل‌های گوناگون در آن سهم داشته باشند.

ساختن پل‌های ارتباطی از راه فرهنگ

مشارکت فرهنگی می‌تواند حس تعلق را در جامعه ایرانی تقویت کند و شناخت متقابل را در سراسر ویکتوریا گسترش دهد. کانون ایرانیان ویکتوریا می‌کوشد از راه‌های زیر میان مردم پیوند ایجاد کند:

  • جشن‌ها و گردهمایی‌های اجتماعی فراگیر
  • فعالیت‌های آموزشی و خلاق
  • روایت‌های جامعه و نشریاتی مانند گلبانگ
  • همکاری با سازمان‌های چندفرهنگی و جوامع محلی
  • فضایی پذیرا برای افراد با پیشینه‌ها، باورها، توانایی‌ها و میزان آشنایی متفاوت با زبان فارسی

وقتی فرهنگ آزادانه به اشتراک گذاشته می‌شود، به نقطه‌ای برای دیدار و گفت‌وگو تبدیل می‌شود. افراد می‌توانند به میراث خود افتخار کنند و هم‌زمان در جامعه گسترده‌تر ویکتوریا نقشی فعال داشته باشند.

در پیوند فرهنگی جامعه سهیم شوید

در یک رویداد شرکت کنید، مهارت یا روایتی را با دیگران در میان بگذارید، نسل جوان‌تر خانواده را با یکی از آیین‌های فرهنگی آشنا کنید یا صداهای جامعه را در گلبانگ بخوانید. هر میزان مشارکت، کم یا زیاد، می‌تواند به زنده ماندن فرهنگ کمک کند.